Prekjučer je u savjetu Ujedinjenih nacija izglasana Rezolucija o genocidu u Srebrenici. Mali civilizacijski korak za koji se nadam da donese mrvu utjehe porodicama žrtava.
Što se nas ostalih tiče, mislim da se nema tu šta „slaviti“. Ne samo zbog toga što je usvajanje ovakve rezolucije moralne obaveze, nego jer se poslije Srebrenice u životu nema čemu radovati. U istom onom smislu u kojem je Adorno napisao da piše poeziju nakon Aušvica varvarski čin.
Rezolucija je izglasana, ali nam je potvrđeno da je ovo vrijeme čudovišta. Poražavajuće je što baš svaki degustator nije bio „zelen“, što podrška ovoj Rezoluciji nije jednoglasna.
Glasanje je teklo sada već standardnim geopolitičkim tokom. Dakle, dio država se oslanjao na to u kakvim su odnosima sa inicijatorima, sponzorima i percipiranim „metama“. Tako su neki ostali uzdržani zbog odnosa prema Njemačkoj, neki zbog odnosa sa Ruandom, neki jer se slična rezolucija nije napisala za Gazu, a neki jer smatraju da Rezolucija produbljuje nemire.
Dobrom dijelu onih koji su apstinirali i oni koji su bili protiv je jedno zajedničko: o Srebrenici pojma nemaju. Zbog toga su povjerovali Vučićevoj idiotskoj retorici „ Vi moćni nas male zlostavljate, ali mi se ne damo “, te se u njoj pronašli. Ako ste zemlja Globalnog Juga, nije teško identifikovati se sa tom pričom – tzv. Zapad ih je uz pridike pljačkao, ubijao, bombardovao, a neokolonijalna praksa se nastavlja i dan danas.
Čelnici ove države nisu shvatili da su zemlje bivše Jugoslavije Srbija ono što je njima NATO i kolonizatorska čizma. Agresor, ratni profiter, sveprisutni Veliki brat koji se miješa u unutrašnje stvari, svojata teritorija i postavlja marionetske vlade.
S druge strane, dok su diplomate objašnjavale razloge glasanja za, uzdržanosti ili glasanja protiv, Vučić je pjenio od nervoze i neizvjesnosti. Da upotpuni fašistoidnu simboliku patetične svemoćne-žrtve, ogrnuo se srpskom zastavom i plačno busao kako mu se niko ne smije skinuti. Izgledao je kao dijete koje je već poslato u sobu, pa sad roditelji iza zatvorenih vrata kroz suze pruža performativni otpor.
Prilikom glasanja držao je zastavu preko usana i gledao na ekranu kao izvođači na Evroviziji dok čekaju glasove publike. Glasovi su stigli, a on je, po njegovom viđenju stvari, „izgubio“. Livestream krah jednog autokrata.
