Pišu: Johann Sattler i Benjamin Sturtewagen
Među utemeljiteljima Evropske unije našla se grupa različitih i fascinantnih ljudi. Jean Monnet, jedan od najistaknutijih predvodnika evropskih integracija, nekadašnji je harizmatični trgovac konjakom prije nego što se politički angažovao. Altiero Spinelli, tokom svog boravka u zatvoru 1941. godine, na papiru od cigareta ispisao je značajan manifest o evropskom jedinstvu i uspio ga prokrijumčariti iz zatvora u pečenoj kokoši. Robert Schuman, autor Schumanove deklaracije od 9. maja 1950. godine koja je utrla put ka današnjoj Evropskoj uniji, bio je duboko religiozan čovjek kojeg je Katolička crkva proglasila blaženim, što je jedan od koraka u proglašenju za sveca. Konrad Adenauer, radoholičar i poslijeratni njemački kancelar, bio je predvodnik u procesu pomirenja koje je povratilo ugled i ekonomiju njegove zemlje nakon razaranja koje je donio nacizam. Simone Veil, predsjednica prvog direktno izabranog Evropskog parlamenta 1979. godine, preživjela je Auschwitz i Belsen.
Uprkos svojim različitim karakterima, nacionalnostima, stranačkim opredjeljenjima i životnim pričama, utemeljitelje Unije okupilo je zajedničko uvjerenje da Evropa više ne smije biti uništavana ratovima, tako čestim u našoj historiji. Jedinstveni u stavu da spomenici prerano prekinutim životima širom našeg kontinenta moraju biti snažan i stalni podsjetnik na suštinu stvari koja je ovdje na kocki. Vođeni jedinstvenom idejom da brojni narodi Evrope zajedničkim radom jačaju svoj nacionalni identitet, dok zastava treba da bude izvor slavlja i ponosa na fudbalskoj utakmici ili kulturnom festivalu, umjesto da je pričvršćena za bajonet ili tenk. Za građane Bosne i Hercegovine, koji se sjećaju posljedica sukoba, obećanje budućnosti unutar Unije je garancija mira, sigurnosti i bolje budućnosti.
Proširenje je jedna od najuspješnijih politika Evropske unije. Ujedinjenje 450 miliona ljudi u Uniju od 27 država članica jedan je od razloga za Nobelovu nagradu za mir za Evropsku uniju 2012. godine. Međutim, projekat ujedinjenja evropskih naroda još uvijek nije dovršen.
Prisutna je nova dinamika u procesu proširenja, spoznaja da zemlje koje se žele pridružiti ne mogu zauvijek ostati u čekaonici Unije. Ovakva spoznaja je došla u prvi plan nakon protupravne agresije Rusije na Ukrajinu, s ciljem iscrtavanja novih granica i povratka Evrope u političke sfere u kojima sila dominira, kao ideje koju je upravo utemeljenje EU trebalo da ostavi u prošlosti. Postoji shvaćanje da ako se zemlje Zapadnog Balkana iskreno angažuju na reformama, evropski put treba ponovo zaživjeti, a regionu ponuditi nove mogućnosti za snažniju integraciju na jedinstveno evropsko tržište, kao i nove izvore finansiranja.
