Kao uvodničar na sesiji Asocijacije nezavisnih intelektualaca Krug 99, Alibašić je naveo da ta naučna hronologija na tačno hiljadu stranica donosi detaljan kritički prikaz zbivanja od 1992. do 1995. godine, bazirano na zvaničnim dokumentima iz vojnih i političkih arhiva Rs.
Srebrenica predstavlja vrhovnu paradigmu bosanskog genocida, što potvrđuje i kapitalno djelo njemačkog autora dr. Matthiasa Finka, izjavio je danas u Sarajevu autor prevoda knjige na bosanski jezik Avdija Alibašić.
Kao uvodničar na sesiji Asocijacije nezavisnih intelektualaca Krug 99, Alibašić je naveo da ta naučna hronologija na tačno hiljadu stranica donosi detaljan kritički prikaz zbivanja od 1992. do 1995. godine, bazirano na zvaničnim dokumentima iz vojnih i političkih arhiva Rs.
Istakao je da pad Srebrenice 11. jula 1995. godine te brutalno ubistvo više od 8.000 muškaraca i deportacija više od 25.000 civila predstavljaju jedan od najcrnjih dana u evropskoj historiji.
Alibašić je dodao da je taj stravični zločin doveo u pitanje cijelu modernu civilizaciju jer su pred očima međunarodne zajednice otvoreno pogaženi svi demokratski principi zapadnog svijeta.
- Ključ za razumijevanje karaktera rata u Bosni i Hercegovini leži u službenoj državnoj doktrini pod nazivom "Odluka o strateškim ciljevima srpskog naroda u BiH", usvojenoj u maju 1992. Taj obavezujući zakonski akt, koji nikada nije povučen, definisao je šest strateških ciljeva usmjerenih ka trajnoj segregaciji i fizičkom razdvajanju naroda. Politički ciljevi su uključivali državno razdvajanje, uspostavljanje koridora kroz Brčko i Podrinje, eliminaciju Drine kao granice, te potpunu podjelu glavnog grada Sarajeva - rekao je Alibašić.
Naglasio je da je tokom skupštinske rasprave 1992, general i osuđeni ratni zločinac Ratko Mladić eksplicitno upozorio političko rukovodstvo da planirano čišćenje teritorija zapravo predstavlja genocid, ali uprkos tom jasnom vojnom upozorenju, strateški ciljevi su jednoglasno usvojeni, što dokazuje da je genocid bio svjesno ukalkulisan radi njihovog ostvarenja.
Alibašić je potcrtao da namjeru uništenja naknadno potvrđuje i Direktiva broj 7 iz marta 1995. godine, kojom se Drinskom korpusu naređuje stvaranje uslova potpune nepodnošljivosti i besperspektivnosti opstanka u Srebrenici i Žepi.
Pojasnio je da se tekst te rigidne vojne naredbe direktno poklapa s definicijom genocida iz Konvencije Ujedinjenih nacija iz 1948. godine o namjernom podvrgavanju skupine uništavajućim životnim uslovima.
- Svođenje genocida isključivo na juli 1995. u Srebrenici historijski je pogrešno i izuzetno štetno za cjelokupnu kulturu sjećanja. Srebrenica je zapravo bila samo završni, prostorno i vremenski zgusnuti krešendo trogodišnjeg genocidnog procesa koji je sistematski provođen širom države. Da je genocid počinjen i izvan Srebrenice dokazuju presude evropskih i nacionalnih sudova, poput istorijske osude Nikole Jorgića u Njemačkoj za zločine na području Doboja - poručio je Alibašić.
Izjavio je da je, također, Vrhovni sud Bavarske utvrdio genocidna djela u Foči, dok je Haški tribunal u slučaju Gorana Jelisića potvrdio da se genocid može odnositi i na ograničeno geografsko područje poput Brčkog.
Osim toga, Alibašić je naveo da su politički i vojni lideri Radovan Karadžić i Ratko Mladić pravosnažno osuđeni za učešće u čak četiri udružena zločinačka poduhvata, uključujući terorisanje Sarajeva i genocid u Srebrenici.
- Široko rasprostranjeni narativ da su zločini činjeni na svim stranama pravno je i etički potpuno neutemeljen te služi isključivo umanjivanju vlastite krivice. Dok je srpska strana kroz "Službeni glasnik" zvanično najavila upotrebu svih sredstava uz ignorisanje ljudskih prava, u dokumentima Armije BiH nigdje ne postoje naredbe usmjerene protiv bilo kojeg naroda - smatra Alibašić.
Istakao je da se današnja kultura sjećanja u praksi pretežno svodi na komemoracije i vjerske obrede, dok pokretanje privrednih i društvenih aktivnosti tokom godine može poslati snažnu poruku da se život u Srebrenici nastavlja, piše Fena.
Alibašić je zaključio da istina ostaje jedino legitimno oružje u borbi protiv raširenog negiranja zločina, dok trajno pamćenje i suočavanje s činjenicama predstavlja civilizacijsku obavezu svih nas.
