Dok raste providna „euforija“ i dok se čeka ishod istrage u Italiji, uporno se izostavlja porazna činjenica da do danas nijedan snajperista nije procesuiran od strane Tužilaštva BiH zbog ubistava civila, a posebno djece, u opkoljenom Sarajevu.
Prema podacima Unije civilnih žrtava rata Kantona Sarajevo, tokom opsade Sarajeva, koja je trajala 1.425 dana, na grad je u prosjeku svakog dana palo 329 granata. U tom periodu ubijeno je 11.541 civil, od čega 1.601 dijete, dok je ranjeno najmanje 50.000 ljudi.
Pred Međunarodnim krivičnim sudom za bivšu Jugoslaviju u Hagu, za terorisanje građana Sarajeva na doživotnu kaznu zatvora osuđen je Stanislav Galić, nekadašnji komandant Sarajevsko-romanijskog korpusa Vojske Republike srpske (VRs). Njegov nasljednik na toj poziciji, Dragomir Milošević, osuđen je na 29 godina zatvora.
Za kampanju terora nad civilima, koja je uključivala snajperske i artiljerijske napade, osuđeni su i bivši politički i vojni lideri Republike srpske, uključujući Radovana Karadžića, koji je pravosnažno osuđen na doživotnu kaznu zatvora.
Presudama Haškog tribunala potvrđeno je da su jedinice Sarajevsko-romanijskog korpusa VRS-a namjerno gađale civile, sprovodeći nehumanu kampanju terora koja je trajala više od tri i po godine. Cilj ove kampanje, kako je utvrđeno presudama, bio je vršenje pritiska na vlasti u Sarajevu.
Svim osuđenima suđeno je za zločine počinjene do kraja 1995. godine, a bilo je zločina i 1996. godine. Međutim, nijedan od direktnih izvršilaca nikada nije procesuiran za granatiranje ili snajperisanje građana Sarajeva.
Upravo tu leži suština obmane i ključno pitanje koje godinama ostaje bez odgovora zašto Tužilaštvo Bosne i Hercegovine, i pored obimne i detaljne dokumentacije iz Haga, nikada nije procesuiralo direktne izvršioce ovih zločina? Zbog toga objavljujemo dijelove haških dokumenata, koji su dostupni i tužiocima Tužilaštva BiH, a u kojima su jasno navedena imena snajperista, kao i onih koji su vršili njihovu obuku i opremanje.
Ovi dokumenti ukazuju na plansku organizaciju, precizna naređenja i službenu komunikaciju u kojoj se Komandi Sarajevsko-romanijskog korpusa pojašnjava koja oprema nedostaje radi realizacije dobijenih zadataka, koji su uključivali nasumična ubistva civila i stvaranje straha, što je u definiciji terorizam.
