Piše: Sead Numanović
Ako je išta tačno u „non-paperu“ čije se autorstvo pripisuje premijeru
Slovenije, Janezu Janši, onda je to stavka u kojoj stoji da od puta Bosne i
Hercegovine prema Evropskoj uniji nema ništa!
Sa ili bez najnovijeg skandaloznog dokumenta u kojem se zagovara etničko
prekrajanje mape zapadnog Balkana, bjelodano je jasno da je famozno „proširenje“
Evropske unije u teškom ćorsokaku.
Krivci su na obje strane.
Kada realno gledamo, ne postoji druga opcija, a da svima bude dobro, nego
uključenje regiona u Evropsku uniju (ali i NATO savez).
Zapadni Balkan okružen je s oba bloka.
Svaka druga „alternativa“ ne postoji. Čak i kada bi se pojavila,
geografski je daleko.
U teoriji, Bosna i Hercegovina može sanjati da postane 51. američka
država.
U teoriji, Bosna i Hercegovina može sanjati da se pridruži Euro-azijskoj
uniji, koju predvodi Rusija.
U teoriji, Bosna i Hercegovina može sanjati da postane sastavni dio
Turske.
Samo u teoriji!
U praksi, samo put k EU (i NATO) ima neku realnost.
Na njemu se radilo zadnjih 25 godina.
Radio je i region.
Crna Gora (članica NATO) i Srbija su kandidati za članstvo i vode se
pregovori. Otvaraju poglavlja i provizorno zatvaraju...
Albanija (članica NATO) i Sjeverna Makedonija (članica NATO) dobile su status
kandidata. No, pregovori nikako da počnu.
Bosna i Hercegovina se svako malo obmanjuje izjavamo o tome da ćemo i mi
dobiti taj kandidatski status. Plasiraju ih isključivo oni koji ama baš ništa i
to godinama, ne rade da bi se to ostvarilo.
Kosovo još čeka razrješenje svog statusa. Njega, kao nezavisnu državu ne
priznaje pet država – članica EU. Također, Kosovo, iako je ispunilo sve što je
Evropska komisija zahtijevala od njega, još nema bezvizni režim s EU.
Obećanja evropskih lidera data Albaniji, Sjevernoj Makedoniji i Kosovu
iznevjerena su u više navrata.
Evropska komisija je obrukana, Angela Merkel ponižena.
Put zapadnog Balkana k EU je blokiran!
„Ručna“ je visoko podignuta. Samo se akteri mijenjaju. Danas je to
Emmanuel Macron, liberalni predsjednik Francuske, jučer Bojko Borisov, konzervativni
premijer Bugarske, prije njega Mark Rutte, opet liberalni, premijer Holandije...
Kočničari i ideološke boje se mijenjaju, blokada ostaje.
EU nije spremna za dolazak novih članica, redovno je objašnjenje.
U stvari, EU je u dubokoj institucionalnoj i identitetskoj krizi.
Rastrazana udarima iz vana i iznutra, ona „pauzira“ dok ne pronađe izlaz iz
vlastitog ćorsokaka.
Obećanja su data, realnost je neumoljiva, ali isto tako i izgovor za
svakojake birokratske manevre.
