Faris Marukić
Patriotizam se manifestira na različite načine, ali od krucijalnog značaja je težnja jedne zemlje da osiguran ekonomsku nezavisnost i prosperitet. Možda najbolji primjer prelaska iz statusa kolonije u red visokorazvijenih zemalja jeste Južna Koreja. Ova zemlja ne samo da je do sredine 20. stoljeća bila kolonija, već je na njenom tlu vođen Korejski rat (1950-1953.). Po okončanju rata, vodstvo Južne Koreje kreće u planiranje ekonomskog razvoja, projekat koji će kao svoj prihvatiti cjelokupno stanovništvo. U to vrijeme visokorazvijene zemlje izgledale su svjetlosnu godinu daleko, a glavi grad Seul bio je potpuno devastiran.
Južna Koreja, prije svega, kvalitetno je iskoristila inozemne donacije i kredite, prvenstveno iz Sjedinjenih Američkih Država i Japana. Informativni dokument iz KoFID-a, južnokorejske mreže organizacija civilnog društva, ističe kako su SAD ponudile oko 60 milijardi dolara u bespovratnim sredstvima i zajmovima Južnoj Koreji između 1946 i 1978. Koreja, koju su Sjedinjene Države smatrale važnim saveznikom tokom hladnog rata, nesporno iskoristila pomoć. Seoul se, međutim, nije bojao suprotstaviti se svom donatoru, kada su se razilazili u razvojnoj strategiji. Sjedinjene Države smatrale su da se korejska privreda treba zasnivati na malim i srednjim preduzećima, dok su u Koreji donijeli odluku da formiraju velike privredne konglomerate.
Ekonomski rast iznosio je 7,6% godišnje u periodu od 1962.-1967., uz povećanje od 8,4% u 1967. i iznenađujući 13,1% za 1968. godinu, ali je počeo iz vrlo niske baze. Životni standard se primjetno diže, kao što je naznačeno prodajom novih domova, televizijskih setova, frižidera, više hrane i bolje odjeće; ali po glavi stanovnika i dalje nije bio mnogo iznad 140 dolara godišnje.
