U svom tekstu, koji je objavljen na stranici dodik.net, Milorad Dodik ponovo piše o stvaranju Rs kao nezavisne države. Za početak, kaže. A onda bi se ujedinila sa Srbijom...
Dodikov tekst donosimo u cjelosti:
Da je neko zaspao pre 30 godina i sada se probudio, mislio bi da je spavao samo jedan dan. Glavna meta svih potmulih antisrpskih operacija kreirana je u Vašingtonu, Briselu i Berlinu. I dalje su Srbi loši momci, kriminalci, ultranacionalisti, marsovci. Nisu se umorili da nas kvalifikuju, diskvalifikuju, sankcionišu. Republika Srpska je problem svih problema za njih. I onda kad se ponaša ustavno, dejtonski. I kada funkcioniše, a pogotovo ako ima svoj stav. Republika Srpska je formirana 9. januara da bismo zaštitili srpski narod i da bi bila nezavisna država, što je bilo jedino realno u procesu raspada bivše Jugoslavije. U Dejtonu 1995. godine Republika Srpska je prihvatila mirovni sporazum, nazvan Dejtonskim, dala deo svog suvereniteta i nezavisnosti, mada je već tri godine do tada funkcionisala kao nezavisna država. Doduše, djelimično međunarodno priznata kao strana u pregovorima za postizanje mira. Republika Srpska je bila nezaobilazna kao faktor mirovnog procesa i tu činjenicu nisu mogli da izbrišu ni Vašington, ni London, ni Berlin, ni Moskva, ni Brisel. Zato se Republika Srpska pojavljuje kao potpisnik svih 11 aneksa Dejtonskog paketa, a pogotovo Aneksa 4 Ustava BiH, koji su potpisale, imaginarna Alijina, nepostojeća BiH, Muslimansko/Hrvatska, a kasnije Federacija BiH i Republika Srpska. Sve to nije bilo dovoljno da se Republika Srpska i njena ustavna i sporazumna prava, najblaže rečeno, uvaže. Sve vreme zapadni centri moći atakuju na status i prava Republike Srpske. Vrše nepodnošljiv pritisak, blefiraju, lažu sve s ciljem da nestane činjenica koja se zove Republika Srpska, koju su Dejtonskim sporazumom kao garanti sami priznali i prihvatili. Danas su gori i bjesni zbog činjenice da smo još tu.
Pritisak na Srbe u regionu i na Srbiju kao najveću državu Balkana svih proteklih trideset godina nije prestajao. Čak i najveći eurofanatici moraju da priznaju da uslovljavanja i pritisci na Srbiju nisu prestali od 1990. godine i šta god da je Srbija radila, nije bilo dovoljno i nije bilo po zapadnim standardima. A standarde su mijenjali od slučaja do slučaja. Pa je bilo potpuno “normalno” da Kosovo protivustavno i jednom odlukom kaže da je nezavisno od Srbije i to zapadni “demokratski svet” prizna kao činjenicu, ali Republika Srpska, koja je od 1992. do 1995. i de fakto i de jure bila nezavisna država, morala je i mora da ostane u BiH. Tako smo na svega nekoliko stotina kilometara dobili dva aršina koja su neodrživa, i toga je svestan onaj deo međunarodne zajednice koji gura politiku dvostrukih standarda na dva slučaja, a u oba su akteri Srbi.
Srbi kao najveće žrtve raspada bivše Jugoslavije i danas su pod lupom tzv. međunarodne zajednice kao odmetnuto balkansko pleme koje treba ukrotiti. Ako se ne ponašaju kako zapadne kvazidemokrate očekuju, sva krivica se adresira na Beograd. Pa je Beograd kriv što štiti svoj teritorijalni integritet, što inače rade sve normalne države sveta, kriv je što ne “disciplinuje” Srbe u Republici Srpskoj, Crnoj Gori i na Kosovu i Metohiji. Svaka država pomaže svoj narod ma gdje on živio, samo Srbija mora da kažnjava svoj narod koji je neposredno uz njene granice. Beograd je kriv kako god se obrnu stvari jer je neko odredio krivca samo se krivica mijenja od prilike do prilike.
Danas iznova nude ponovo loše ponude. Njima i prijete. Tzv. njemački model, s dvije države, nude Srbiji kao rješenje za Kosovo. Kako je moguće da na teritoriji suverene Srbije predlažete dvije njemačke države? Zar neko misli da je to moguće? Pa zar se na kraju nisu ujedinile Istočna i Zapadna Nemačka i postale jedna država?
Je li to cilj? Šta nudite?
