Petak 11. februara 1994. godine nije se naročito ničim izdvajao od prethodnih ratnih dana na teritoriji Cazinske Krajine. Ili se tek tako činilo početkom dana. Dan sav nikakav, siv i hladan nije nagovještavao bilo kakvo okupljanje naroda i gradskog stanovništva Velike Kladuše.
Nakon što su se oglušili na pozive za amnestiju te pristupanje jedinicama Armije Republike Bosne i Hercegovine, pobunjeničke snage oličene u paravojnim formacijama Fikreta Abdića pokrenuli su tog dana ofanzivu na širokom dijelu fronta prema jedinicama Petog korpusa. Rukovodstvo Abdićeve paradržave znajući da je značajan dio kladuške inteligencije probosanski orjentiran i unatoč ostanku na teritoriju tzv. Autonomne pokrajine Zapadna Bosna, izdaje poziv za „sve one koji se žele boriti na strani Armije“ da se u podne 11. februara okupe pred Robnom kućom.
Okupljenu masu sačinjavali su uglavnom profesori i nastavnici, inžinjeri i radnici koji vjerovali da će ih se zaista eskportovati na linije kako bi se pridružili jedinicama Petog korpusa AR BiH. Međutim scenario je bio drugačiji jer su ga pisali učenici već iskusnih zlikovaca koji su koristeći sličan modus operandi umorili Prijedor i Sanski Most. Grupa velikokladuških patriota je pokupljena u jedan od autobusa i odvedena na nepoznato. Isprebijani i ponižavani putem dovedeni su do prvih crta na kojima su dodatno ponižavani da bi se takvi vratili u grad. Bio je to početak lova na crvene, lova na korpusovce, lova na kontraše kojima je trebalo usaditi ideju Autonomne pokrajine.
Lov na crvene
Logori za političke neistomišljenike poznata su praksa totalitarnih sistema tokom 20. stoljeća no kao takve u njihovoj najrigidnijoj formi niko nije očekivao u srcu Europe s prijelaza sa 20. na 21. stoljeće. Upravo takve logore i sistem zatvora stvorio je kriminalni i zločinački režim presuđenog ratnog zločinca Fikreta Abdića uz sve manire stigmatizacije, dehumanizacije, likvidacije političkih neistmišljenika. Od svog povratka početkom septembra 1992. godine iz Sarajeva kao član ratnog Predsjedništva RBiH, Abdić je nastojao nahraniti megalomanski ego provincijalnog gaulajtera. U otvorenu izdaju bosanskohercegovačkih interesa i kolaboraciju sa
Agresorima uz snažnu potporu formiranu zajedničkim izjavama i deklaracijama, Abdić će krenuti u jesen 1993. godine. Taj bratoubilački sukob koji po intenzitetu nije tendirao postati krvavim kakav će postati u svojoj drugoj etapi pa niko nije mogao ni očekivati formiranje logora i zatvora sunarodnika za sunarodnike.
Međutim vojni porazi, naročito u junu 1994. godine značajno će radikalizirati rukovodstvo Abdićeve paradržave koja je od ranije provodila kampanju denuncijacije, ponižavanja i šikaniranja porodica boraca Petog korpusa koje su ostale na teritoriji Velike Kladuše. Poraz Abdićevih paravojnih formacija iz 10. juna preludij je lova na crvene odnosno one koji su bili „kontraši“ ili „korpusaši“. Povod za hapšenje i odmazdu bila je dženaza poginulog Senada Bećirovića – Oskara, Kladuščanina koji je poginuo kao borac Armije R BiH.
Obzirom da je dženaza snimana video – kamerom svi sa snimka će sutradan 11. juna biti bez ikakvog
obrazloženja uhapšeni. Mujo Milak, predsjednik kluba SDA prisjeća se: „po mene su došli policajci te njihove policije rekavši mi da se obučem i obujem i da sam uhapšen. Ispred zgrade sam sa još nekoliko komšija hladnjačom odvezen do hala u Drmaljevu“.
