Glavni ciljevi Rusije za zapadni Balkan su trostruki. Prvo, Kremlj nastoji da globalno projektuje status velike sile. Drugo, nastoji da opstruira evroatlantske integracije regiona zalaganjem protiv NATO i EU integracija i podizanjem nestabilnosti. Treće, Kremlj koristi Balkan, posebno pitanje Kosova, kao argument za svoju spoljnopolitičku agendu na drugim mestima, posebno kada je reč o odbrani svoje percipirane dominacije nad svojim bliskim inostranstvom, pišu Wouter Zweers, Niels Drost i Baptiste Henry.
U analizi za Clingendeal, holandski think tank koji se bavi međunarodnim odnosima.
Umjesto izgradnje održivih, sveobuhvatnih i smislenih odnosa sa Srbijom, Bosnom i Hercegovinom (BiH) i Crnom Gorom, Rusija slijedi oportunistički pristup u zavisnosti od fragmentiranih ulaznih tačaka za uticaj u svakoj zemlji. Kremlj pokazuje umjerene ambicije za izgradnju pozitivnih odnosa sa tri zemlje, što se ogleda i u instrumentima kojima utiče na region. Njeguje kontakte i uticaj preko širokog spektra pojedinačnih političara, pravoslavne crkve, medija i zloćudnih proxy grupa, koristeći energetske veze, kao i lokalne tenzije i historijska sjećanja. Moskva namjerno primjenjuje ovaj pristup koji se već pokazao kao relativno uspješan.
Na političkom nivou, uticaj Rusije posebno se proteže na (pro)srpske političare, koji često koriste slične narative i koriste Rusiju kao spoljnu podršku za promociju sopstvenih ideja. Konkretno, njen stav o Kosovu, ruska podrška lideru Republike Srpske Miloradu Dodiku i njene veze sa pravoslavnom crkvom ostaju važne ulazne tačke za politički uticaj Rusije u regionu u cjelini. Od ove tri zemlje, ulazne tačke za ruski uticaj su najrasprostranjenije u Srbiji, a zatim u Bosni i Hercegovini.
Ekonomski, uticaj Rusije je znatno bolji od uticaja EU, posebno u pogledu trgovine. Dalekosežni uticaj Rusije u energetskim sektorima BiH i Srbije, međutim, daje značajnu političku polugu, čak i ako se njene investicije često pokažu ekonomski neodrživim.
